(Vrij naar Tjitske Jansen)

Er was eens een oma die schreef als Annie MG
Er waren tantes aan wie ze dat doorgaf
Er waren ouders die voorlazen tot ze scheel zagen
en elke week naar de bibliotheek
Er waren ouders die gedichten ophingen in de wc
Die onbegrijpelijke citaten over tafel slingerden
En hun kinderen meenamen naar levende poëzie in tuinen en op kastelen

Er was eens een moeder met rappe woordgrappen
Die oude verhalen nieuw leven inblies
Er was een vader die zijn kinderen een poëziekalender gaf: 365 favorieten – in de loop van een leven verzameld – geprint en van datum voorzien
Er was een vader die geregeld gedichten stuurde naar een kind overzee
en naar haar vrienden
Er waren ouders die met een gedicht op een spandoek op Schiphol stonden
Er waren een broer en een zus die alternatieve kerstverhalen schreven
Er was een moeder die stikte van het lachen om hun vondsten
En om haar eigen vondsten
Er was een broer die verhalen verkocht
Er was een zus die toverde met taal
Er was een broertje dat een frisse wind blies door al die woorden en beelden

Er was een vriend, een man, die las en luisterde
en zich de eerste Sinterklaas wat opgelaten voelde
totdat hij ontdekte dat hun briljante rijmen gemakzuchtige variaties waren op bestaande gedichten
Er was een vriend, een man, met wie ze nieuwe verhalen maakte

Er was een moeder wier verhaal ineens stopte
Er was taal die troostte, een stenen boek op een graf

Er zijn lijnen die verder lopen
Er zijn nieuwe verhalen om te delen
Er is de liefde voor verhalen om te delen

Er zijn schrijvers die haar hun verhalen toevertrouwen
Er zijn literaire festivals te organiseren en te bezoeken
Er is een vader die oude verhalen nieuw leven inblaast
Er is een dochter met een grenzeloze verbeelding
die Lampje mag spelen op het kinderboekenfestival
met lucifers in haar tasje, die niemand ziet, maar daar gaat het niet om,
die tijdens de voorstelling bij haar moeder op schoot kruipt als het droevig wordt
Er is een illustrator die dat vastlegt

Er is een zoon wiens wekelijkse avonturen door zijn opa in de mooiste woorden worden gegoten
Er is een oma die op haar 98e wereldliteratuur verslindt.

Er zijn levens die woeste wendingen nemen
en altijd is er taal en verhaal. Schrijven, lezen en delen helpt.
Ook al is er maar één zin of beeld voor jou raak.

Illustratie: SamS illustraties tijdens Het Mooie Kinderboekenfestival