Wens jezelf een vader die voorleest wat hij mooi vindt

Wens jezelf een vader die voorleest wat hij mooi vindt.
Voorlezen is verhalen doorgeven.

Wens jezelf een moeder die zo hard lacht als jij.
Voorlezen is plezier voor twee.

Wens jezelf een broer die alles eerlijk deelt.
Voorlezen doe je samen, met vier ogen en vier oren.

Wens jezelf een zus die zelfs in het donker ziet.
Voorlezen kun je overal en altijd.

Wens jezelf een tante die de puntjes op de i wil.
Voorlezen is een kunst die je kunt leren.

Wens jezelf een oom die klok kan kijken.
Regelmatig voorlezen is beter dan af en toe.

Wens jezelf een oma die iederéén wil hebben.
Horen voorlezen doet zelf voorlezen.

Wens jezelf een opa die vaak omkijkt.
Voorlezen is geschiedenis doorgeven.

Wens jezelf een boek.
Voorlezen doet zelf lezen.

— Bart Moeyaert

Nationale Voorleesdagen

Vandaag starten de Nationale Voorleesdagen 2018. Toen ik deze tekst van Bart Moeyaert las, zag ik al die mensen.

Oma die op het logeerbed kwam zitten voorlezen uit Het klompje dat op het water dreef. Dat je in dat liefdevol strak ingestopte bed in je hoofd alle kanten op kon.

Mijn vader die gedichten op de wc hing: van de blauwbilgorgel, maar ook van Bloem en eentje met de magische beginzin ‘Gesteld je hebt een schaap verdriet gedaan.’ Die een persoonlijke poëziekalender samenstelde, de beste 365 uit zijn eigen verzameling, die uitprintte en van data voorzag.

Mijn moeder die raker en rapper woordgrappen kon bedenken dan wij konden volgen. Die erop los associeerde en speelde met taal en zo steeds weer nieuw licht op de dingen wierp. Die zelf het hardste lachte om haar eigen geniale vondsten in haar Sinterklaasgedichten.

Mijn ouders met hun oneindige boekenkast, die ons meenamen naar poëzieavonden op kasteel Groeneveld en naar het poëziefestival in Deventer. Voorlezen op zijn mooist.

En nu, dertig jaar later, leest oma (98) het betere boek, met een gretigheid waar je u tegen zegt. De Russische bibliotheek, Geert Mak, Murat Isik, Annejet van der Zijl. Leuk als je langskomt, maar het gaat af van haar leestijd.

Mijn vader leest zijn kleinkinderen voor tot hij scheel ziet. Op de groenteafdeling van AH citeren zijn twee 3-jarigen luidkeels Ted van Lieshouts Boer Boris: ‘Een worteltje wil leven!’ Hij diept de prachtigste teksten op, voor allerlei mensen, bij geluk of verdriet.

Mijn moeders woordkunsten komen nu uit de mond van haar kleindochter, die sinds kort haar broertje voorleest.

Ik hoefde mezelf die mensen niet te wensen. Ik had ze. Ik heb ze.
Dat gun ik alle kinderen.

 

Laat 2 reacties zien
  • Marieke
    Beantwoorden

    Lieve lieve Jet, wat ontroerend mooi geschreven!!

Reacties van harte welkom!

tellegenFruitig schrijven